Inleiding
De wetenschap heeft nogal wat moeite met de homeopathie. Het is immers bekend dat homeopathische middelen zeer sterk verdund zijn. De aanduiding D30 bijvoorbeeld betekent een verdunning van 10³⁰ keer. In een dergelijk homeopathisch middel zal geen enkel molecuul van de oorspronkelijke stof aanwezig zijn. Je hebt alleen het oplosmiddel, meestal alcohol. Wetenschappelijk gezien bestaat het homeopathisch middel alleen maar uit alcohol en zal daarom net zo onwerkzaam zijn als gewone alcohol. Toch blijkt uit onderzoeken dat de vele homeopathische middelen werken tegen alle mogelijke kwalen en ziekten. En soms zelfs beter dan de reguliere medicijnen. Het argument dat dit komt door het placebo-effect van homeopathische middelen houdt geen stand, want homeopathische middelen worden ook met succes toegepast bij dieren en die kun je niets wijsmaken. De werking van de homeopathie is dus niet wetenschappelijk te verklaren. Esoterisch gezien wel.

Ziekte
Als je ziek bent wil je graag weer gezond worden. Onze opvatting is dat we de ziekte moeten bestrijden. Zo is het de wetenschap gelukt een aantal ziekten uit te roeien. Toch is het aantal zieke personen niet gedaald. Waar de ene ziekte verdwijnt, verschijnt de andere. Zo maken we nu een toename mee van psychische ziekten. De geneeskunde houdt zich bezig met de diagnose en therapie van 'ziekten' en ziet daarmee het eigenlijke probleem van het 'ziek zijn' over het hoofd. De zieke mens wordt door de geneeskunde niet behandeld, maar slechts zijn ziekten, zijn symptomen. Volgens de wet van de polariteit zijn ziekten 'een mensheid opgelegd goed'. Zonder ziekte bestaat er ook geen gezondheid. Ziekte moet dan ook niet bestreden worden. En: weerstand roept altijd weerstand op, strijd altijd strijd. Wie ziekte werkelijk begrepen heeft, kan niet meer over 'de strijd tegen ziekten' praten.
Het 'ziek zijn' zou je kunnen beschouwen als passieve leerfasen die de mens met een nog niet geaccepteerde werkelijkheid vertrouwd willen maken. Dit 'ziek zijn' wordt gesignaleerd door symptomen en ons de weg naar het 'ziek zijn' en de genezing ervan kunnen tonen. De symptomen zelf zijn geen ziekten. De geneeskunde wil de symptomen laten verdwijnen om een mens te genezen. Dit is vergelijkbaar met het losschroeven van een controlelampje op een defect apparaat en vervolgens beweren dat het apparaat gerepareerd is.

Het principe van de homeopathie
De huidige geneeskunde denkt te kunnen genezen volgens de methode van de allopathie: de geneeswijze waarbij men geneesmiddelen toedient die de ziekteverschijnselen tegenwerken. Ze probeert dus door het tegendeel te genezen: 'contraria contrariis curantur'. Maar weerstand wekt altijd weerstand op. Men kan daarmee weliswaar effecten bereiken (symptomen wegnemen), maar niet genezen. Alle vroegere grote artsen waren hiervan op de hoogte. Paracelcus (1493 - 1541) zei al: "Op geen enkele manier wordt een ziekte per contraria genezen, maar met behulp van het similimum." Op dit similimumprincipe is de homeopathie gebaseerd. Het gelijksoortige moet door het gelijksoortige worden genezen: 'similia similibus curantur'. Dit principe is in overeenstemming met de wet van de polariteit. Als stof A een gif is voor een gezonde, is het een geneesmiddel voor een zieke. Dit was reeds bekend in de tijd van de Grieken: het Griekse woord pharmakon betekent zowel gif als geneesmiddel. Maar eigenlijk gaat het helemaal niet om stoffen....

Materie
De wetenschap begon haar werk met het onderzoeken van de zichtbare buitenwereld. Deze wereld treedt ons als materie tegemoet en dus paste de wetenschap haar werkmethoden aan de eisen van de materie aan. Zolang men slechts materie onderzoekt is dit juist. Door de hoge verdunningsfactor bij homeopathische middelen is er geen sprake meer van 'materie van het middel' en kan de wetenschap er niets mee. Wij zijn allen geneigd materialistisch te denken en dat maakt het nu volgende moeilijk voor te stellen en te accepteren. Bedenk echter dat het algemeen bekend is dat gedachten een ongelooflijke uitwerking kunnen hebben op ons fysieke lichaam. Alle psychosomatische klachten komen voort uit onze gedachten en gedachten zijn immaterieel.

Informatieoverdracht
Het gaat bij de homeopathie niet om de materie, maar om de 'informatie' die aan de materie 'gebonden' is. Die informatie is immaterieel. Dat stoffen ook 'informatie' bevatten is wetenschappelijk niet aantoonbaar. Het gaat hierbij immers niet om materie. Omdat het de homeopaat uitsluitend om de 'informatie' gaat en niet om de stof, moet de stof volledig verdwijnen. Dit gebeurt door het zogenoemde potentiëren. Hierbij wordt de stof op een bepaalde wijze steeds met een factor 10 of 100 verdund. De 'informatie' wordt dan als het ware 'losgeweekt' van de stof en overgedragen op het oplosmiddel.
Vreemd? Je kunt het vergelijken met een boek. Twee verschillende boeken hebben wetenschappelijk gezien dezelfde samenstelling. Ze bestaan immers beiden uit papier, inkt, lijm e.d. De boeken zijn informatiedragers. De informatie in beide boeken is verschillend, maar de wetenschap kan deze verschillen niet ontdekken. Dit kunnen we pas als we de boeken lezen. De informatie wordt dan overgedragen. Het gaat ons alleen om de informatie, niet om de informatiedrager. Dit kan even goed een PC-scherm met tekst zijn.

Hoe 'informatie' geneest
Bedenk dat het in de homeopathie niet gaat om de bestrijding van de ziekte (de symptomen), maar om genezing van de zieke (het 'ziek zijn'). Genezing van het 'ziek zijn' gaat altijd met een bewustzijnsverruiming gepaard. Dit betekent echter een toevloed van 'informatie', die gehaald moet worden uit het geneesmiddel. Volgens de wet 'zo boven, zo beneden' (zie pagina met uitspraken) is de mens als microkosmos de corresponderende vorm van de macrokosmos. Dus alles wat aan de microkosmos ontbreekt, moet te vinden zijn in de macrokosmos. Als het de mens aan 'informatie' ontbreekt (in esoterische termen: een oerprincipe), kan men het in de macrokosmos vinden en de zieke deze 'informatie' te eten of te drinken geven. Zo wordt het gelijksoortige met het gelijksoortige genezen. Hiertoe moet echter de 'informatie' losgemaakt worden uit de lichamelijke verschijningsvorm (plant, mineraal, dier enz.) ervan. Juist dat gebeurt door de potentiëring in de homeopathie.

Hahnemann
Het was de Duitse arts Christian Friedrich Samuel Hahnemann (1755-1843) die het principe van de potentiëring begreep en toepaste. Het woord homeopathie komt van het Griekse homoiopatheia (vatbaarheid voor gelijke indrukken). Homeopathie in de zin van Hahnemann is niet een therapie 'met heel geringe hoeveelheden geneesmiddelen', maar een zonder materiële geneesmiddelen. Paracelcus overigens paste het principe van gelijksoortigheid op een andere manier toe: alchemistisch. Ook hierbij vindt dezelfde transmutatie van gif naar geneesmiddel plaats.
Hahnemann voerde talrijke geneesmiddelenproeven uit: een mens neemt van een substantie (plant, mineraal enz.) zoveel tot zich dat het gezonde organisme ziek wordt. Vindt de arts een zieke wiens som van de symptomen een grote overeenkomst met het ziektebeeld vertoont dat door een bepaald middel bij de gezonde mens werd opgewekt, dan is dit middel het 'similimum'. De zieke krijgt het geneesmiddel in een potentie uitgereikt.

Slot
Omdat het principe van gelijksoortigheid het 'ziek zijn' geneest, is het overal op toepasbaar. De behandelingen die je dan krijgt lijken uiterst vreemd te zijn, omdat ze lijnrecht tegenover de gangbare behandelingen staan. Zo heeft een depressieve mens een donkere kamer nodig, geen bonte kleuren e.d. Een ziekte is bedoeld om iets duidelijk te maken. Het beoogt een leerproces. Wat wil de ziekte de patiënt bijbrengen? Wat wil de betrokkene niet leren? Een therapie moet het door de ziekte beoogde leerproces vervangen, anders kan ze nooit genezing brengen. Vervangen moet met het gelijksoortige, niet met het tegengestelde. Dus: 'similia similibus curantur'.